Janina Zawadowska urodziła się 3 października 1936 roku w  Warszawie w rodzinie nauczycielskiej. Jej ojciec, Wiktor Ehrenfeucht, był autorem podręczników z dziedziny astrofizyki, matka  Aniela - matematyki.

W 1953 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Łodzi i rozpoczęła studia  na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Po trzech latach, po wyjściu za mąż przeniosła się do Warszawy i kontynuowała studia na Politechnice Warszawskiej, które ukończyła w 1959 roku. Pracę magisterską – Reakcje m-nitrocynamonianem metylu z hydrazyną wykonała pod kierunkiem prof. dr W. Policzkowej.

W latach 1960-1961 pracowała na uniwersytecie w Montrealu. W 1961 roku rozpoczęła pracę na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Chemii. Do jej obowiązków dydaktycznych należało prowadzenie ćwiczeń laboratoryjnych i audytoryjnych z chemii analitycznej ilościowej. Była współautorem podręcznika z tej dziedziny. W 1969 roku została służbowo przeniesiona do Instytutu Chemii Fizycznej PAN, w którym pracowała do końca października 1980 roku. W 1975 roku obroniła pracę doktorską  Elektrochemiczne i fotochemiczne badanie nitrofuranów. Do 1980 roku była współautorem dziewięciu prac naukowych i jednego patentu.

W styczniu 1981 roku została zatrudniona w Centrum Kształcenia Ustawicznego w charakterze nauczyciela chemii.

Od września 1981 do 1991 roku była dyrektorem LXI Liceum Ogólnokształcącego przy Szkolnym Ośrodku Socjoterapii i jednocześnie uczyła chemii.  W tym czasie realizowano nowatorski eksperyment pedagogiczny dający szansę młodym buntownikom odrzuconym przez „normalne” szkoły. Janina Zawadowska miała ogromny wpływ na kształtowanie społecznych postaw, zarówno kadry pedagogicznej, jak i uczniów. Była wrażliwa na cierpienie drugiego człowieka, potrafiła pomagać innym w sposób mądry i skuteczny. Pracę w Ośrodku traktowała jako misję i w związku z tym była zawsze gotowa do pracy na rzecz innych. Potrafiła zabrać chorych, uzależnionych podopiecznych do własnego domu i tam stworzyć im warunki sprzyjające zdrowieniu.

Wszystkim imponowała swoją rozległą wiedzą, umiejętnościami i niezliczoną ilością pomysłów na wychowanie i edukację. Dzięki jej pracy w naszym Ośrodku wielu młodych ludzi ukończyło szkołę średnią a później studia. W latach osiemdziesiątych, kiedy powstała pierwsza Solidarność Nauczycielska, Janina Zawadowska zajęła się reformowaniem polskiej oświaty. Doskonale rozumiała, że konieczne zmiany wymagają podnoszenia kwalifikacji nauczycieli.

Od 1991 roku była Wicedyrektorem Departamentu Doskonalenia Nauczycieli w Ministerstwie Edukacji Narodowej, by rok później kontynuować swoje zadania na stanowisku dyrektora Centrum Doskonalenia Nauczycieli, w którym pracowała do 1997 roku.

W 1997 roku została Prezesem TRIO – Towarzystwa Rozwijania Inicjatyw Oświatowych. Była inicjatorką, współtwórczynią systemu doskonalenia nauczycieli – między innymi programu Nowa Szkoła i Wizytator. Program ten popularyzował nowe nauczanie i zarządzanie placówkami oświatowymi. Jako Prezes TRIO wspierała i promowała twórcze, nowatorskie działania w reformującej się polskiej oświacie. Szczególnie zajmowała się upowszechnianiem edukacji przedszkolnej na wsi i w małych miejscowościach.

Była ekspertem od spraw oceniania oświatowych projektów unijnych. Uczestniczyła w wielu projektach współpracy europejskiej. Od 2009 roku, jako członek rady programowej miesięcznika Dyrektor Szkoły, upowszechniała wiedzę o edukacji w Polsce i na świecie. Angażowała się we wszelkie działania mające na celu podniesienie jakości pracy edukacyjnej, wspierała także wszystkich tych, którzy takie działania podejmowali.

Do końca życia pozostawała aktywna. Zmarła, jadąc na konferencję poświęconą PISA – programowi międzynarodowej oceny umiejętności uczniów.

Nagrody i odznaczenia:

  • 1997 r. – Medal Komisji Edukacji Narodowej za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej,
  • 2011 r. – pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz edukacji narodowej oraz osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej.